Timer ONDTR (on-delay timer) zwiększa zawartość wewnętrznego licznika o jeden, jeśli dopływa do niego zasilanie. W przypadku przerwy w dopływie zasilania wartość wewnętrzengo licznika jest zachowywana. Mierzony czas wyrażany jest w dziesiątkach milisekund. Jeśli ilość zmierzonego czasu będzie równa lub większa od wartości podawanej na wejście PV, na wyjściu pojawi się stan 1. W przeciwnym wypadku na wyjściu obecny jest stan 0. Stan wewnętrznego licznika można wyzerować podając wartość różną od zera na wejście RESET.

Oto przykładowe przebiegi czasowe timera ONDTR:

A - na wejściu ENABLE pojawia się stan wysoki; timer zaczyna zliczać czas.
B - zliczony czas osiągnął wartość PV; wyjście przyjmuje stan wysoki.
C - na wejściu RESET pojawia się stan wysoki; wyjście przyjmuje stan niski, czas zliczany jest ustawiany na 0.
D - RESET przechodzi w stan niski; timer znów zaczyna zliczać czas.
E - wejście ENABLE przyjmuje stan niski; timer przestaje zliczać, ale zapamiętuje ilość zliczonego czasu.
F - wejście znów przechodzi w stan wysoki; timer kontynuuje zliczanie czasu.
G - zliczona wartość zrównuje się z PV; wyjście przyjmuje stan wysoki. Timer kontynuuje zliczanie czasu dopóki ENABLE nie przyjmie stanu niskiego albo RESET nie przyjmie stanu wysokiego.
H - ENABLE przyjmuje stan niski; timer przestaje zliczać czas.

Timer w czasie pracy przechowuje swój stan w pamięci sterownika. Do zachowania całego stanu potrzebuje trzech komórek pamięci. Adres bazowy pokazuje na pierwszą z tych trzech komórek. Istotną sprawą przy programowaniu sterowników jest to, aby żadne dwa bloki funkcyjne nie trzymały swoich danych w tych samych obszarach. Jeśli np. dla jednego timera wybierzemy jako adres bazowy komórkę %R0005, to oznacza to, że komórki %R0006 i %R0007 są zajęte przez ten timer. Inna funkcja może użyć dopiero adresu %R0008.

Jeśli zajdzie konieczność odczytania ilości aktualnie zliczonego czasu, można odczytać ją spod adresu równego adresowi bazowemu.